Τα ανώνυμα φεγγάρια που λυπημένα κοιτούσαν;
Τις φωτιές που μέσα στους ωκεανούς καίνε και βασιλεύουν;
Τα χορταριασμένα σύννεφα που χωμάτινα δένδρα απο μέσα τους φυτρώνουν και φορτωμένα με τους καρπούς του ανέμου τρέχουν στον ουρανό;
μα τίποτα δεν πρόσεξες πια; και ήρθες τώρα στο κατώφλι μου να αφήσεις τι;
Ποιά ψυχή ταλαίπωρη και ποιό κουφάρι σώμα που τα μάτια του δεν έκλεισαν ποτέ να ονειρευτούν.
Στα δώματα του ονείρικού δεν μπήκες και τα μονοπάτια απάτητα τα άφησες και ας οδηγούν σε κήπους που το πνεύμα αγαλιάζει και την ζωή με φλόγα αέναη τροφοδοτεί.
Φύγε, χάσου και χώσου μες το κενό εκεί που όλα τα κενά ανούσια και ανόητα, συνυπάρχουν.