Έφυγα και δεν γύρισα καν να με κοιτάξω.

Εκεί που πάω είναι χειμώνας και αφού δεν ήρθε και έχει πάντα άνοιξη εδώ και τα λουλούδια λησμονημένα στέκουν στους αγρούς και τα αρώματα μέσα στην ρουτίνα πια ενσωματώθηκαν, θα φύγω, θα φύγω και δεν θα γυρίσω καν πίσω να με κοιτάξω αφού τα μάτια που θα αντικρίσω γυρνώντας θα είναι κορεσμένα και ασαλευτα, θα κοιτούν χωρίς να βλέπουν.

Θα φύγω και θα με αφήσω πίσω χωρίς να λυπηθώ χωρίς να με θυμηθώ κάποια στιγμή μέσα στις σκέψεις μου και στους συνειρμούς μου.

Εκεί που πάω θα είναι όλα πια ζωντανά και όλες οι θάλασσες αλιεύσημες και τα λιμάνια πια φωτισμένα θα με καλούν να με δέσουν με νέες γιτιές, ώσπου να σωπασουν και εκεί τα κύματα και πίσω να μην κοιτάξω ξανά, για άλλη μια φορά.

Έτσι θα κρατώ μόνο την ζωή ζωντανή και τον θάνατο αθάνατο να συζητώ και να τσακωνομαι που και που μαζί του όσο θα με ζυγώνει.