Ώρες ώρες εκεί στο σούρουπο καμία φορά σε ακούω που μοιρολογείς το ανίερο στεφάνι σου ανόητε, επαίτης μιας ασθενικής μισαλλόδοξης θεότητας και ιδέας.

Με ύφος πομπώδες χάρη κάνεις που συνυπάρχεις με τους κοινούς στα εφήμερα
Μα αν και όταν κυρτός και μισός πια φτάσεις να διαβαίνεις στα δρομάκια, πάλι μεγάλος θα φαντάζεις μες τον δικό σου τον μικρόκοσμο και τα στενά θα τα λογιάζεις για λεωφόρους.

Τυχαία κρίμα δεν σε χαρακτήρισαν, τυχαία δεν παιδεύεσαι αλλά ούτε και παιδεύεις.
Τυχαία θα ξεχαστώ ευτυχώς με κάτι μέχρι το πρωί και ελπίζω να αργήσω να με ξανακούσω να μοιρολογώ,